Schone lucht en spekjes

Ronald - Majoor bij de Marechaussee

woensdag 30 september 2015

Terwijl het de laatste dagen eindelijk weer eens mooi weer is geweest schrijf ik nu weer mijn blog op 8 hoog, uitkijkend over de rivierdelta van de Niger die door de vele regen hoog staat en die op dit moment ook weer bijgevuld wordt. Goed om te weten dat met dit natte weer de rest van het land ook weer water krijgt. Het heeft een goed doel. En ook deze week is het voor een deel terugkijken en reflecteren op het werk, de eenheid en de missie.

Wat een miljoenenstad ongemerkt, hoewel niet geheel ongemerkt, met zich meebrengt is de enorme luchtvervuiling en straatvervuiling van die miljoenen inwoners op een klein gebied. En dat in combinatie met een niet voldoende aanwezig zijnde afvalophaaldienst, weinig tot geen regulering op milieu zaken en de niet alflatende druk op het openbaar verkeer. Dat levert je in ieder geval een schrale keel, branderige ogen en een enorme stank op. Helaas, of wellicht gelukkig, rijden we hier altijd met de airco aan en uit veiligheid de deuren en ramen gesloten. Omdat ik deze week erg veel kilometers heb gemaakt van en naar de luchthaven heb ik ook de grote kruispunten meerdere malen moeten doorkruizen. En dan word je gelukkig met je neus op de feiten gedrukt van hoe ze hier met bepaalde aspecten van milieu omgaan. Zo ook de bestuurder van een opgetopte bus met dikke rookwalmen. Snel inhalen, airco op binnen-ventilatie zetten en hopen dat je er langs kan. En dan is deze bus hier echt geen uitzondering. Als ik namelijk terug loop naar mijn hostel, dan kom ik deze ook wel meer dat eens tegen, en die gassen en roet blijven lang hangen. Ook in je kleren en andere spullen die je aan hebt.  Je kunt er een soepje van koken.

Inschrijven

Dat soepje koken doen ze hier overal, of het nu regent of niet. Deze week is het op de Gendarmerie school bijvoorbeeld een drukte van jewelste. Het is nu namelijk mogelijk om je in te schrijven voor een baan bij de Gendarmerie, die in Nederland te vergelijken is met de Marechaussee. Honderden en honderden staan er dan elke dag te wachten tot ze naar binnen mogen om zich in te schrijven. En waar mensen zijn is handel. Dus aan de rand staan de standjes met eten en drinken, ongetwijfeld ook het kopen van beltegoed en noem het maar op. En dat het op deze dag weer eens regent deert ze niet. Handel laat zich niet door slecht weer tegen houden. Tentdoek erover en gaan.

Handel

Dat ze hier allemaal aan handel doen is zichtbaar in de hele stad. Op elk kruispunt word je belaagd door straat verkopers die van alles aanbieden. En deze week toch ook wel weer de bijzondere aanbieding van een opblaas leeuw. Naast de opblaas spiderman, een vlieger, en de tissues in Mali kleuren (althans de doos met die kleuren), is dit toch wel weer een bijzonder koopje. Wat moet je ermee vraag je je af. Gelukkig staat er erg groot UN op onze auto en lopen ze ons vooral voorbij. Dat doen de bedelende kinderen overigens niet. Die blijven verlekkerd naar je kijken omdat jij nu eenmaal die rijke buitenlander bent, maken met de hand eet-bewegingen en wijzen op hun nog altijd lege trommeltje. Als je langer staat te kijken en hier langer bent kan je echt patronen zien. Dezelfde kinderen gaan ook naar school en dan hangt naast het lege trommeltje ook een schooltasje. Waarom niet bedelen als je toch langs dat drukke kruispunt komt. En als je wat geeft dan zwermen de anderen gelijk op je af want jij geeft wel wat, dus misschien koop je ook wel wat anders. En zo snel als de straatverkopers in alle grote steden van Europa wisselen tussen tasje en regenjasjes zodra het begint te regenen, zo snel gaat het hier ook. De eerste druppels vallen en opeens kan je overal paraplu’s kopen. Helaas lopen ook hier de nepperts rond. Er zijn een aantal kruispunten met ogenschijnlijk blinde mannen (blinde vouwen nog niet gezien) begeleid door een jonge vrouw, waarschijnlijk dochter of kleindochter. En die lopen dan bedelend langs je auto. Maar als je lang genoeg kijkt heeft hij alleen last van zijn ogen als er autos aankomen. Daarna kan hij opeens weer alles zien en steekt hij in zijn eentje het kruispunt in het drukke verkeer zonder problemen over, iets waar ik met heel goed zicht al af en toe moeite mee heb. Tja, gemak dient de mens.

Vrolijkheid

Deze periode is raar verlopen en, door het vele reizen, heb ik weinig aan mijn werkzaamheden kunnen doen. Gelukkig is daar nog altijd de stad om je dan over te verbazen zoals ik net al schreef maar ook het bedienend personeel in de hostel. Ze hebben wel eens van die dagen dat ze spontaan iets lokaals aantrekken. Ik weet niet of het heel erg praktisch is als je aan het bedienen bent maar leuk staat het wel. Zeker op dagen dat je wel een stukje vrolijkheid kan gebruiken. In dit geval 2 nichtjes die allebei dachten er maar eens een feestje van te maken, en blij posseerden. En waarom ook niet. Het was immers vrijdag en op die dag is het voor moslims altijd een beetje leuker, hun belangrijkste dag, dus een beetje aankleden kan geen kwaad. Maar ze doen we wel erg denken aan die spekblokjes.... Zelfde kleuren. En op straat zie je ze dan ook zo lopen, die zijn alleen wat lastiger te fotograferen, hebben ze liever niet. Ze denken dat je met de foto hen aan de duivel geeft. En aangezien ik niet beschik over een superzoom doe ik het maar af en toe stiekum. En ik geloof namelijk ook niet zo in de duivel.

Gras

Maar ook dat stiekume levert leuke beelden op. En soms, heel soms moet je dan even je raam open doen om een betere foto te maken. En als je dan een foto maakt van gedroogde moddervisjes, die ter verkoop op straat liggen boven het open riool, zwermend van de vliegen, en dat na een paar dagen van nattigheid, dan komt er toch een lucht binnen in de auto waar je niet heel vrolijk van wordt. En die geur vermengt met stof, rook en uitlaatgassen en je staat weer met beide benen op de grond. Wat een bijzondere geuren. Ik heb geen idee hoe deze beesjes zouden smaken en ik ben best wel in voor een kleine proeferij, maar dit laat ik toch echt aan me voorbij gaan. Gelukkig werd ik weer aangenaam verrast op Kati, waar je het gras hoort wuiven, de vogels fluiten, de smog achter je hebt gelaten en de lokale dames langs ziet lopen met allerlei zaken, van kind tot handel. Wat is dit dan een vriendelijke wereld, wetende dat er in de wijde omgeving geen dorp te bekennen is vraag ik me toch af hoe lang ze dan hier al aan het lopen zijn en ook waar ze naar toe gaan. Straat, markt, dorpje? Ik spreek hun taal niet en ze houden er ook niet van om stil te staan, snap ik best met alles dat ze bij zich hebben.

Benen strekken

Op de zaterdag heb ik wel even de tijd genomen om mijn benen te strekken in de omgeving van de hostel. En met eindelijk weer eens wat zon zie je dan ook wel weer eens wat nieuws. Zo stond er aan de kant van het water een jongetje te vissen die de ene na de andere visje uit het water viste. Gewoon een metalen haakje, touwtje en een stok. En ik moet zeggen, hij deed het helemaal niet slecht. Het emmertje zat aardig vol met visjes. Ter grote van een sardientje, maar toch. Dan moet ik wel lachen als ik bedenk hoe de pleziervissers in Nederland met al hun spullen langs de kant van het water zitten. Ik denk dat een dobber in Nederland al meer kost dan waar dit menneke mee werkt. En het is ook nog eens voor de verkoop zo vertelde hij mij. Volhouden zeg ik. En terwijl achter hem de kleine moestuintjes worden bewaterd en onderhouden geniet ik nog even van het uitzicht over de Niger, en keer ik terug naar de hostel en ga ik me voorbereiden op de volgende week waarbij ik hoop dat de rust in het kamp wederkeert, een ieder weer weet wat hij hier komt doen en waarom en waarbij de spiegel de juiste reflectie geeft van de genomen acties. Ach, soms moet je lekker vaag blijven...

A bientot.

Reageer als eerste

  • Defensie Account
    Account aanmaken